Euskal iheslari politikoen kolektiboa

Venezuelako euskal iheslari eta deportatu politikoen kolektiboaren adierazpena

Zamora — Sat, 02 Apr 2022 13:54:23 +0000

Venezuelako euskal iheslari eta deportatu politikoen kolektiboaren adierazpena

Imagen

Zamora Sáb, 02/04/2022 - 09:54

Autor

Colectivo de refugiad@s y deportad@s polític@s vasc@s en Venezuela / Venezuelako euskal iheslari eta deportatu politikoen kolektiboa

Nostalgia

Orain itzuli naiz.
Olatuak, hausteko, daramana eraman nuen
- gatza, aparra eta zarata-,
eta izaki bizi bat ukitu nuen eskuez;
isiltasuna.

Hemen nago hasperenka
maite eta gogoratzen dena eta urrun dagoena bezala.

Rosario Castellanos

Deportazioa Espainiar eta Frantziar Estatuek 80.eko hamarkadan Euskal Herriaren erresistentzia garaitzeko erabili zuten errepresio tresna bat izan zen. Hamarnaka euskaldun hirugarren herrialdeetara deportatu zituzten familia, lagun eta herrietatik urruntzeko, nazioarteko legedian inolako euskarririk ez duen neurri baten bidez. Bi Estatu horiek beste Estatu batzuekin zituzten negozioetan trukerako txanpon gisa erabili zituzten deportatuak, erbesteratuak hartzeagatik laguntza ekonomiko handiak eskeiniz. Deportatuak, berriz, babesgabetasun erabatekoan aurkitu ziren, beren lurraldetik urrun herrialde arrotzetan eta inolako bukaera datarik ez zuten kondenak betetzen. De facto betiko espetxeratzea, inolako epaiketarik eta defentsa aukerarik gabe munduko beste puntan.

Hamarkada luzez egoera horretan egon ondoren, hamabi euskal deportatu hil dira hainbat arrazoirengatik, Euskal Herritik urrun. Venezuelako Errepublika Bolibartarrean duela 6 urte Anjel Aldana eta duela 2 urte Txetxu Urteaga, maitasunez gogoratzen ditugun kideak, hil ziren. Beraiekin beren entrega- eta kontzientzia-bizitzak partekatu izanaren harrotasuna aldarrikatzen dugu.

Zoritxarrez, oraindik 8 euskal deportatu daude Afrika eta Latinoamerikako hainbat herrialdetan banatuta, Euskal Herrira itzultzeko nahia ezin betez. Estatuaren instantzietan oraindik nagusi diren mendeku politikek eragotzi egiten dute zauri hori ixtea, ehun eta hirurogei preso baino gehiago kartzeletan mantentzen dituen moduan, edo dozenaka iheslariri beraien lurraldera itzultzea galarazten zaien modu berean. Euskal Herriak behar duen normalizazio politikoa eragotzi nahi da, gorroto eta mendeku sortzailearen ikuspegia nagusitzen jarraituz.

Rosario Castellanosen poesia hartzen dugu, bere herrialdeko hegoaldeko herri indigenen sentimendua maisuki interpretatzen jakin zuen poeta mexikarra, Anjelin eta Txetxu bizitzan izandakoa gogoratzeko, haiekin partekatzeko zortea izan genuen bitartean. Gatza, aparra eta olatuaren burrunba, inoiz gelditzen ez dena eta behin eta berriz itsasertzaren kontra jotzen duena. Horrela izan ziren haiek, gure esentzia, beren besoen eta ideien indarrarekin batera, beren konpromiso libertarioen zaratan murgildurik, etorkizun desberdin bat iragartzen baitute, non ametsak errealitatea bihurtuko diren, eta beren bizitzek markatu zuten umiltasunak eta entregak irudikatzen duten isiltasunetik begiratzen diguten.

Agur eta ohore TXETXU

Bolivar — Thu, 02 Apr 2020 17:24:01 +0000

Agur eta ohore TXETXU

Bolivar Jue, 02/04/2020 - 13:24

Venezuelako Euskal Iheslari eta deportatu politikoen kolektiboa.

Jesus Ricardo Urteaga Repulles “Txetxu” kide eta lagun azkoitiarra zendu zaigu gaixotasun larri baten ondorioz 62 urte zituela.

Ezer esan aurretik, Txetxuren senide eta lagunei, gure dolumina eta besarkada iraultzaile sentikorrena helarazi nahi diegu Venezuelako Euskal Iheslari eta deportatu politikoen kolektiboaren izenean.

Iheslaria lehenik, deportatua gero, baino gauza guztien gainetik Iraultzaile eta Abertzale joan zaigu Txetxu, hainbat urtetan ikusi ez zuen Euskal Herriko zerua bere izarrarekin argiztatzera.

1980an ihes egin behar Izan zuen Txetxuk Ipar Euskal Herrira garai hartan Hegoaldean bizi zen errepresioari ihesi. Lau urte ondoren, beste kide batzuekin batera Venezuelara deportatu zuten.

Txetxuren bizitza hitz gutxitan laburtu beharko bagenu, lana, militantzia, konpromezua, duintasuna eta maitasuna izango lirateke.

Lehenik euskal askapen mugimenduan murgildurik hainbat urte, baiño azkar asko ulertu zuen Txetxuk, hainbeste maite zuen Euskal Herriaren askatasuna, munduko herri zapalduen askatasunetik ere etorriko zela. Eta bide horretan jarri zuen gorptz eta arima.

Militante eta langile nekaezina, Chavez komandantea gobernura iritsi bezain pronto, Txetxu hainbat herri dinamiketan erabat murgildu zen. Auzo kontseiluetan, auzo lanean. Beharra izana zegoen lekuan, han zen Txetxu, bere irrifarra, eskuak eta izerdia behar zen tokian eta beharra zutenei eskaintzeko prest.

Venezuela bere herritzat besarkatu zuen, eta Venezuelak, bere semetzat hartu. Betirako geratu den maitasunaren islada.

Egun tristea da gaur kide guztiontzat, baiña Txetxuren oroitzapenak zerbait utzi badigu, borrokarako griña eta konpromezua dira, eta horrela hartzen dugu testigua, maite dugun Euskal Herrian eta Venezuelan behin betiko askatasunean bizitzeko ametsa, eta bide horretan, eredu zaitugu Txetxu, Lortuko dugu!

Askotan abestu zenuen Ali Primeraren abestiak dion bezala:

LOS QUE MUEREN POR LA VIDA, NO PUDEN LLAMARSE MUERTOS
ADIORIK EZ TXETXU!
AGUR ETA OHORE!!

Venezuelako Euskal Iheslari eta deportatu politikoen kolektiboa.

Comunicado del Colectivo de Deportadxs y Refugiadxs Politicxs Vascxs en la República Bolivariana de Venezuela

Bolivar — Wed, 21 Aug 2019 22:48:20 +0000

Comunicado del Colectivo de Deportadxs y Refugiadxs Politicxs Vascxs en la República Bolivariana de Venezuela

Bolivar Mié, 21/08/2019 - 18:48

Venezuelako Euskal Deportatu eta Iheslari Politikoen Kolektiboa

Ante la campaña mediática desatada en el Estado español tras el reciente regreso a Euskal Herria de dos deportados políticos vascos, el Colectivo de Deportadxs y Refugiadxs Politicxs Vascxs en la República Bolivariana de Venezuela hacemos públicas las siguientes consideraciones.

En primer lugar recordar, una vez más, que nuestra existencia y presencia en este país y en otros a lo largo del mundo es consecuencia directa del conflicto político que enfrenta a Euskal Herria con los Estados español y francés en su negativa a reconocer a nuestro pueblo el derecho a decidir libre y de manera soberana el futuro de nuestro país. En ese sentido, tanto presxs, deportadxs y refugiadxs somos la consecuencia directa de las innumerables apuestas represivas de esos dos Estados para acallar las ansias de libertad y soberanía de Euskal Herria durante las pasadas y dolorosas décadas.

Los dos compañeros que en días pasados tomaron la decisión de regresar a Euskal Herria han sufrido durante más de treinta años la deportación, una de las modalidades represivas ideadas por esos dos Estados para minar y socavar la voluntad liberadora de nuestro pueblo. Medida represiva que aún perdura desgraciadamente con la existencia a través del mundo de otrxs nueve compañerxs y que lxs mantiene en un limbo jurídico y administrativo, amparado bajo una medida arbitraria no reconocida por ningún organismo o legislación internacional.

Desde sectores de la prensa y de la política más reaccionaria del Estado español, ocupados desde hace tiempo en implantar una visión represiva y vengativa de la historia reciente de nuestro país, e incapaces de adecuarse a los nuevos tiempos políticos en Euskal Herria, se quiere utilizar el derecho al regreso a nuestra Patria que hoy ejercen nuestros compañeros para atacarnos y también para atacar a la República Bolivariana de Venezuela.

Lxs Deportadxs y Refugiadxs Politicxs Vascxs nos hemos integrado en las sociedades donde el devenir de la lucha en Euskal Herria nos ha colocado durante las largas décadas que perdura el conflicto. Con mayor o menor acierto, nos hemos visto obligadxs a rehacer y reinventar nuestras vidas en sociedades muy diferentes de la que provenimos. Como decía Pakito Arriaran militante revolucionario vasco muerto en El Salvador mientras combatía en las filas del FMLN: " Hoy tengo dos pueblos a los que amar y un mundo por el que luchar". Hoy nosotros podemos decir con orgullo y firmeza que al igual que Pakito nosotros también tenemos dos pueblos a los que amar (Venezuela y Euskal Herria) y que allí donde estemos mantendremos ese compromiso de lucha y solidaridad con un pueblo y un proceso del que nos sentimos parte.

Así como deseamos que Euskal Herria ejerza su derecho a decidir de manera libre y soberana su futuro, sin intromisiones o presiones externas de ningún tipo, lo mismo exigimos para los países donde nos encontramos, y esto cobra aun más valor en esta República Bolivariana de Venezuela que hoy resiste a la mayor agresión imperialista que ha conocido país alguno.

Somos militantes vascxs que añoramos el regreso a la Patria y a nuestras familias y amigos, pues al fin y al cabo nunca olvidamos de dónde venimos y porque estamos aquí por muy larga que sea nuestra estancia fuera de ella. Derecho al regreso que hoy se nos niega desde los Estado español y francés bajo la amenaza directa de ser objeto de medidas represivas. Esas ansias de regresar a nuestra tierra, sin embargo, no nos impiden reconocer el profundo amor que sentimos por esta tierra y nuestro firme compromiso de defenderla allá donde nos encontremos.

Con la misma fuerza que denunciamos la ruin y carroñera campaña orquestada desde los sectores más reaccionarios de la política y la prensa españolas contra nuestro Colectivo y contra la República Bolivariana de Venezuela, con esa misma fuerza gritamos que en Euskal Herria y Venezuela el imperialismo y el fascismo no pasarán.

VIVA LA SOLIDARIDAD INTERNACIONALISTA!!
República Bolivariana de Venezuela, 21 de agosto de 2019

Cast- Eus | Comunicado del Colectivo de Refugiados Políticos Vascos

Bolivar — Thu, 25 Apr 2019 13:50:34 +0000

Cast- Eus | Comunicado del Colectivo de Refugiados Políticos Vascos

Bolivar Jue, 25/04/2019 - 09:50

Euskal iheslari politikoen kolektiboa

28 DE ABRIL: UNIDAD, LUCHA, BATALLA Y VICTORIA

Junto a los Pres@s Políticos vascos, los Refugiad@s y Deportado@s Políticos vascos diseminados por el mundo somos una de las consecuencias del conflicto político que se ha vivido en Euskal Herria en las últimas décadas y que aún sigue sin resolverse. Los Estados utilizan nuestra situación en las estrategias implementadas contra nuestro pueblo y se han valido de nuestro sufrimiento como un castigo añadido contra nuestra familias, nuestro entorno y contra Euskal Herria.

Por ello, y sobre todo por propia experiencia, somos conscientes del valor de la unidad, aquella que nos vuelve fuertes para enfrentar al enemigo en cualquier coyuntura. Los años de lucha en el seno de la Izquierda Abertzale, la represión, la tortura, la pérdida de compañer@s y también los sueños, nos han mostrado claramente que es mucho más lo que nos une que lo que nos separa. Por ello, quienes aspiramos a la independencia de nuestro pueblo desde posiciones de izquierda creemos que debemos impulsar la unidad en su mejor sentido. Sobre todo ahora que es necesario definir y afincar el duro y difícil camino recorrido en todos estos años de lucha y hacer que el camino trazado en esos años sea irreversible y nos lleve a la liberación nacional y social nuestro pueblo.

Somos conscientes de que el enemigo intentará, una vez más, desunirnos y sembrar en nuestro seno la intriga y la desconfianza. También sabemos que utilizará para ello todos los medios a su alcance, pero también sabemos que si somos capaces de mirar con orgullo nuestro pasado y nuestro presente, así será en consecuencia nuestro futuro.

Desde el Estado español llegan aires podridos. Por un lado la derecha muestra cada vez más claramente su voluntad de echar la historia hacia atrás y sumergir a la sociedad en los negros días del fascismo y la represión más brutal desatando su odio contra las mujeres, contra los jóvenes, contra l@s trabajadores, contra los inmigrantes, contra los Pueblos…

Por otro lado, el inmovilismo rancio y cómplice de la socialdemocracia que se sienten cómoda administrando el Estado, sin importar con quien lo hagan, ya que al fin y al cabo se trata de cambiar la imagen para que en realidad todo se mantenga igual y permanecer en el poder de cualquier manera.

Estos son los dos únicos escenarios que, desde el poder imperial, se ofrece a Euskal Herria y a los Pueblos del Estado español. Frente a esa situación, es urgente y necesario abrir un nuevo frente de lucha, hay que abrir otro camino que libere a hombres y mujeres, que respete los derechos de los trabajadores sean de aquí o llegados de lejos, que ofrezca un futuro a los jóvenes, que permita a los pueblos recorrer su camino libremente, que destierre definitivamente el racismo y todas las violencias, que aporte opciones para construir una sociedad libre.

Este camino sólo vendrá de la mano de la lucha, y sólo mediante la lucha conseguiremos abrirlo. Para lograrlo deberemos ser fuertes. Debemos hacer que nuestra voz, la voz de los Pueblos se escuche de manera fuerte y si somos capaces de hacer trabajo en común estamos seguros de que esa voz no soló se escuchará, sino que retumbará hasta demoler los cimientos de un sistema podrido y caduco.

Es el momento de hacernos oír. En Euskal Herria, en la Europa del capital y las transnacionales, en Madrid, se deben escuchar las voces de los Pueblos, no porque quieran escucharnos, sino porque vamos a obligarles a hacerlo.

No podemos permitir que ni la derecha ni la socialdemocracia cierren el paso a los nuevos retos que deben abrirse en el futuro, sino que debemos ser nosotros mismos quienes marquemos sus tiempos y sus etapas. Para ello, debemos asumir compromisos importantes y en este momento la voz de la Izquierda Abertzale se debe de oír clara y fuerte en la calle y en las instituciones

Es ante está coyuntura que, por encima de dudas o intrigas, creemos firmemente que al igual que todos los días debemos llenar las calles, este 28 de abril debemos llenar las urnas no soló con votos sino con un firme compromiso de lucha y, es por ello, para impulsar nuestras luchas y nuestros sueños que pedimos a toda Euskal Herria el voto para EH Bildu.

Unidad, lucha, batalla y victoria!!

Gora Euskal Herria askatua!! Gora Euskal Herria sozialista!!

COLECTIVO DE REFUGIADOS POLÍTICOS VASCOS

APIRILAK 28: BATASUNA, BORROKA ETA GARAIPENA

Euskal preso politikoekin batera, munduan zehar barreiatuta gauden euskal errefuxiatu eta deportatu politikook, urteetan zehar bizitako, eta oraindik gainditu gabeko gatazka politikoaren ondorioa gara. Estatuek, gure egoera, gure herria txantaiatzeko estratejian oinarritzen dute eta gure sufrimendua, gure senide, inguru eta herria bera zigortzeko.

Hori dela eta, bizitako esperientzian oinarrituz, oso argi daukagu batasunaren balioaz, testuinguru ezberdinetan, eta urte luzez, etsaiari aurre egiteko balio izan diguna hain zuzen.

Ezker abertzalean, urteetan bizitako borroka ibilbidean sufritutakoak, errepresioa, tortura, kideen galerak, argi utzi digute askoz gehiago dela batzen gaituena banatzen gaituena baino. Hori dela eta, ezkertiar jarreratik independentzia helburu dugunok, batasuna bultzatu behar dugunaren sinesmen osoa dugu, orain batez ere, non urte askotako borroka gogorra bezain zailaren ibilbidea definitu eta finkatu behar dugun gure herria askatasun nazional eta sozialera lorpenera bidean.

Argi daukagu, etsaia, behin eta berriz saiatuko dela gure arteko banatze saiakeretan, azpijokoa eta mesfidantza sustatuz, bazterrak nahastu nahian. Argi daukagu baita, horretarako baliabide guztiak erabiliko dituela, baina ez daukagu inongo zalantzarik, oraina eta iragana harrotasunez begiratzeko gai bagara, hori izango dela gure etorkizuna.

Espainiatik haize ustelak datoz, alde batetik eskuina, historia iraganeko faxismora eta errepresio bortitzeko garai ilunetara eraman nahian, beraien gorroto eta bortizkeria emakumeen, gazteen, langileen, etorkinen, herrien kontra zuzenduz.

Bestalde, konpainiak arduratu gabe, estatua kudeatzen lasai asko sentitzen den sozialdemokraziaren immobilismo konplizea, beraien helburua azaleko itxura aldatzea izanik, gauzak dauden bezala mantentzea baita.

Hauek dira botere inperialista espainiarrak Euskal Herriari eta estatu espainoleko herriei eskaintzen dizkiguten eskenatoki bakarrak. Egoera honen aurrean premiazkoa deritzogu borroka fronte berria zabaltzea, emakume eta gizonezko askeak erdituko dituen bidea, langileen eskubideak errespetatuko dituena, hemengoena zein atzerritik etorritako anai arrebena, gazteei etorkizun hobea eskainiko diena, herriei libreki bere bidea egiten utziko diena, arrazakeria eta biolentzia guztiak behin betiko baztertuko dituena, gizarte aske bat eraikitzeko bideak zabalduko dituena.

Bide hau, borrokatik etorriko da, eta borrokatik bakarrik lortuko dugu bide hau zabaltzea. Horretarako indartsuak izan behar dugu. Herrien ahotsa modu ozenean entzun arazten saiatu behar dugu, eta horretarako gure arteko elkarlana burutzeko gai bagara, ez dugu zalantzarik, ez bakarrik entzutea lortu, baizik eta lortutako burrunbak sistema ustel eta zaharkitu honen oinarriak lurreratuko dituela.

Entzunarazteko momentua iritsi da. Euskal Herrian, kapitalaren eta transnazionalen Europan, zein Madrilen, herrien ahotsa entzun behar da. Ez entzun nahi gaituztelako, entzunaraziko ditugulako baizik.

Ezin dugu utzi, ez eskuinak ez sozialdemokraziak aurrean ditugun erronkak baldintzatzen, guk geuk jarri behar ditugu helburu horiek betetzeko denborak. Eta horretarako konpromezu garrantzitsuak gure gain hartuz, ezker abertzalearen ahotsak argia izan behar du Euskal Herriko kale zein instituzioetan.

Eskenatoki honen haurrean, zalantza eta intrigen gainetik, irmoki esan nahi dugu, datorren apirilaren 28an Euskal Herriko kaleak eta hautestontziak bete behar ditugula, ez bozkaz bakarri, borrokarako konpromezu irmoarekin baizik. Hori dela eta, gure borroka eta ametsak bultzatu nahian , Euskal Herritarroi EH BILDU bozkatzeko deia luzatu nahi diegu.

GARAIPENAREN BIDEAN, BATASUNA eta BORROKA!

Gora Euskal Herria askatua!! Gora Euskal Herria sozialista!!

2019eko apirilaren 24an

EUSKAL IHESLARI POLITIKOEN KOLEKTIBOA

Fuente

pakitoarriaran.org

Angelin Aldanaren Omenez

Bolivar — Tue, 02 Apr 2019 23:47:05 +0000

Angelin Aldanaren Omenez

Bolivar Mar, 02/04/2019 - 19:47

Venezuelako Euskal Deportatu eta Iheslari Politikoen Kolektiboa

Memoria dugun ezkeroztik, erbestea izan da estatuek ezarri diguten mendekuetariko bat euskaldunoi. Honekin batera, presondegia, tortura, dispertsioa, bortxaketak eta erailketak. Helburua, Euskal Herritarron kontzientzia eta borrokarekin bukatzea, azken finean, Euskal Herri libre eta subirano baten ametsa akatzea.

Guzti hori ezagutu zuen orain 3 urte Venezuelan joan zitzaigun Angel Aldana kideak, bere bizi osoa Euskal Herria askea ikusteko ametsa bizi izan zuelako. Erbestea Iparraldean, Republica Dominikanan, Ekuadorren, Panaman, Venezuelan, torturak Estatu espainolean, eta bortizki Ekuadorren, eta hala ere, inoiz ez zuen bere burua makurtu eta azken arnasaraino, argi izan zuen gure etorkizuna, Euskal Herriaren etorkizuna, borrokaren bidetik helduko zela, inork ez zigula ezer oparituko. Gutako askorentzat exenplu bat bihurtu zen.

Gaur oraindik, euskaldunok, Madrilen eta Parisen mespretxua besterik ez dugu jasotzen, herri bezala dagozkigun eskubideak zapalduz. Munduan zehar oraindik dozenaka erbesteratuk jarraitzen dute, batzuk deportatuta, inongo estatus juridikorik gabe, beste batzuk berriz, espainiaratuak izateko beldurrez eta ezkutuko bizitzara kondenatuak. Bestalde, ehunka anai arreba preso, dispertsioa, presioak, mespretxua eta bakardadea pairatzen, argi baitute, preso eta iheslariak zigortzeak, Euskal Herria zigortzea dutela helburu.

Madrilen zein parisen nork gobernatzen duen, ez du inongo ezberdintasunik. Eskuina denean badakigu egurra datorrela, sasi sozialistak direnean, irudi ezberdin bat irudikatu nahi izan arren, ezer gutxi aldatzen da Preso eta Iheslarien egunerokotasunean.

Azken urteetan, Euskal Herriak abiatu duen ibilbide sozial politiko berriak argi erakusten digu, estatuek, hamarnaka urtetan bizitako gatazka gainditzeko borondate eza. Preso gutxi izan dira gerturatuak, Euskal Herriak gehiengoz agertutako sentimenduari muzin eginez eta beraien eskubideak zapalduz. Azpimarratzekoa gaixo larriak pairatzen dituzten preso anai arreben bahiketa egoera.

Errealitate gordin honek, argi erakusten digu, Madril eta Parisentzat Euskal Herriaren aurkako estrategian, xantaiarako txanpon bat besterik ez garela.

Hala ere, gure Angelinek bizi osoan erakutsi zigun bezala, Euskal Preso eta Iheslari Politikoek ez dugu amore emango. Gure herritik eta bidean galdutako anai arreben memoriak ematen digute indarra. Angelin dugu adibide garbia, eta indar hori ez da inoiz agortuko.

Gure herriarekiko konfiantza osoa dugu, herria dugu arnas. Ziur gaude Euskal Herriak askatasunaren bidea aurkituko duela eta helduko dela memoriaren garaia, herri libre batean bizitzeko garaia, eta hori izango da Angelin Aldana kideari eta bidean galdutako anai arrebei eskainiko diogun omenaldi onena.

Hiru urte joan zaikigu, baina Angelinek gure bihotzean darrai.

Venezuelako Euskal Deportatu eta Iheslari Politikoen Kolektiboa.